Legenda o Siedmiu Mnichach

siedem mnichów

Kiedy to było. – e fto ta wiy kiedy nifto tego jus nie pomionto telo co wiadomo bo w Pioninaw wsytka ło tym słyseli. no a jus kied fto jechoł przełómo w łodziaw po Dunajcu to na pewno słysoł ło tym łod flisoków. Flisoki godajó ze to było za tego piyrsego Klostora co to jesce Majster Kokos stawioł. Cały drewniony na śtyrew peckaw po rogaw bes piwnic, bes morów wkoło nie było jesce wte tyw łosobnyw dómków co to mieli Mnichy w nif siedzieć, a był ino jedon duzy dom i wsytka Mnichy razo żyli i razo spali w taki wielki izbie z duzomi łoknomi bes krot a w łokna włożone były miost syb bo if jesce nie znali, macharzony baronie.

Sprowadził tu Majster Kokos mnichów kasi ze świata, z jakiegosi klostora co stoł na wysoki skale nad rzykó Hornad. kielo if ta przysło tutoj tego niewiada bo tys jus pomiońć ludzko zapomniała downo ło nif. Ino ło siedmiu pomiontajó bo tys tyf siedmiu do dziś dnia jest w Pioninaw, a powiadajó ze to było tak.

Kiedy te mnichy śli przes lewockie góry drógó ftoró to późni nasi dziadkowie chodzili na łodousty do Lewoce, przechodzone przes spiskie dziedziny słyseli łod chopów ze tom dzie idó to nima nic ino las, skały, i woda w rzyce burzy sie pomiondzy skolmi w głombokio jarze. Sli mnichy dumajónc nad tomi wieściomi, dyć my Ponu Bogu ślubuwali zyć jak te pustelniki, no ale nie widzieć innego cłeka a ino takiego so-mego mnicha, przes całe życie to kapkę krzywo. Mozę i ta co nieftory seredził w duchu no ale cos mioł robić. Przełor kozoł trza było iś nie wybrzydzać. Lewockie Góry downo minoli przęśli wielko rzyko dowiedziawsy ze sie Poprado nazywo, śli dali majone znowu góry przed sobó. Pomalućku wyspin-drali sie na wiyrch poźreli dali no dy hej lasy wkoło, ale dzie-niegdzie wystaje bioło skała, to zaś polona wesoło, to nawet z dołu z potoka dym widać pewno jakiesi ludzie przecio wilki by łognia nie polili. śmiało zapuścili sie w dół. No i jak sie łokozało im dali śli to spotykali łod casu do casu jakiegosi cłeka a to w lesie poluwoł, to miód wybiyroł, to ryby łapoł na potoku, to zaś na polonie zbiyroł jakiesi zielsko. Im blizy byli tego Klostora co to im Majster Kokos przyryftuwoł tym coros cości słyseli ze ta woda nad ftoró stoji Klostor to Dunajec sie nazywo a kied wlezó mieon-dzy skały dzie i łón wchodzi pódó za nio to trafió w takie jedno miejsce we fto-rym żyje na pustelni straśnie gładko Mniska. Uwierzyli Mnichy bo tys conieftory na wsytko sie sumiontuwoł co widzioł jó na wło-sne łocy jak sie przeziyrała w Dunajcu niby w przeziyrodku i cesała wosy. Z tego do tego nabrali Mnichy łochoty ze kóniecnic musó to sprowdzić na swoje włosne łocy i tys nimogli sie docekać kiedy wreście dojdó do te wody i klostora.
Wreście dośli Przełor łotworzył wrota wprowadził if do środka, zaparła sie za niomi broma i było po uciese. Widzieli ino ponad lipy co to hoń do dziś dnia stojó biołe skalice Trzew Korun, wtedy to jesce Korunó nazywonyw. Ale kied ros myśl w gowie zakiełkuwała to tak jak kropla wody pomalućku skało wierto, to ta wiertała dzióre w gowie, zaś diaśni kusili, idze popatrz na Mnisko dyć ino poźrys toć nie bedzie grzych. W łostatecności łodprawis ino majówkę, ku chwale Bogu. I na różne sposoby to z te. to z te strony, to jednego to drugiego, to wsytkiw siedmiu na ros kusiło diablisko. Tak powoli – powoli jas wreście pewne nocy siedmiu Mnichów nimogónc śpać łod słowa do słowa namówili sie ze skoro ino słonko wstonie, skoro ino blysnó zorze hipnó przes łokno polecó w przełom ku ty Mnisce podpatrzyć jak sie bedzie w Dunajcu myła, a późni wrócó sie nazod do klostora.

Niespali całó noc cekajónc piyrsego świtu, skoro ino ton nieśmiało blysnół ponad góró co jó Klostornó nazywali, zerwali sie nase Mnichy z pościele hip za łokno i w przełom gnajó. Trocho brzegio. trocho rzykó ze skały na skałę, nawet nimajó casu poźryć wkoło jak to w przełomie piyknie byle ino dali łod klostora coby Przełor nie dojrzoł. Coros dali ino sum sie snuł za niomi tak jak by to wiater holny po lesie przelecioł.

Ulecieli spory kawoł zacoło sie rozwidniać na świecie. pomalućku zacli jus rozróżniać conieftore skalice, te co wyzy blizy słonka styrcały w dole jesce ćma. a i zmonconie tys dawało sie jus we znaki totys coros wolni śli. ale zodon nie po-myśloł coby nazod sie wrócić ino diabeł za uchem mniska. Spory kawoł ulecieli jas nogle jedon spoźroł do góry dzie słonko jus łoświetliło i doźroł wysoko ponad dolino tak jakby, cheba kogosi ubronego w corny habit. Zatrzomoł wsytkiw i rzece patrzcie hoń do góry to cheba Łóna, stonoli nase Mnichy poźreli wsytka rzecywiście cosi takiego podobnego do mniski. Teros dopiyro spostrzegli Mnichy ze só po drugi stronie wody, zadarli gowy do góry poziyrajó, prowda dobrze tys nom godali. Ej ! bedzie uciecha, jak to dobrze ze nas nifto nie widzioł, ani Przełor, ani zodon z ludzi hipnóńć ino bes wode i bedomy przy ni. Nojłodwoźniejsy śnif jus postawił piyrsy krok coby hipnóńć na drugó stróne. inni ustawili sie za nio jedon za drugio, i co.

Zabocyli nase Mnichy ze nic to nie skodzi co nie widzioł zodon śmiertelny cłowiek, przecio jest jesce Pon Bóg na Niebie, a z góry wsytko widać to comus by mioł tego nie widzieć.Kiedy to ton piyrsy jus prawie ze sie łodbijoł do skoku na tó drugó stróne Bóg wte dopiyro zesłoł kore, a co sie stało?

Jak pojedziecie przełómo z flisokomi uwidzicie z jedne strony Dunajca siedom skał śpicastyw jak kaptury mnichów, a zaś po drugi stronie ino jednó cornawó jak stoji i po-ziyro w dół. Takó to kore Pon Bóg zesłoł na wsytkiw, za-mioniajónc if w skały. Mnichów ze dali sie skusić, co na takiw nie przystawało, Mnisko coby jus wioncy inny w nie kusiła, i przy-kładnyw ludzi na zgubę nie wodziła. Dokla tak bedó stoć, e dy jedon ino Pon Bóg wiy kielo roków zadoł im takó pokute.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *