Rafting na Dunajcu

Coraz częściej rafting na Dunajcu obok tradycyjnych flisackich tratw przepływają pontony pełne rozentuzjazmowanych osób w kaskach i kamizelkach asekuracyjnych. Od kilkunastu lat ta forma aktywności ruchowej zdobywa coraz większe rzesze zwolenników. Zatem czym jest rafting? Szeroko rozumiany rafting (z ang. raft – tratwa) to turystyczna odmiana spływu rzecznego, czyli flisu z wykorzystaniem różnego rodzaju tratw, łodzi, kajaków, pontonów itp., często kulturowo charakterystycznych dla danego regionu. Rafting obejmuje zarówno ekstremalne dyscypliny sportowe (kajakarstwo górskie), jak i rekreację (hydrospeed i tzw. spływy na byle czym), a także turystykę (wycieczki tratwami flisackimi i innymi łodziami, spływy kajakowe i pontonowe).

Obecnie najbardziej popularną wersją raftingu jest spływ na pontonie z nurtem dzikich, górskich rzek zaliczany do turystyki ekstremalnej. Jego największy walor to walka z żywiołem i własnymi słabościami, próba sił i odwagi, jednak dzięki doskonale wyszkolonym instruktorom i nowoczesnemu sprzętowi dostępny jest prawie dla każdego.

Organizowany jest na wodach śródlądowych o różnym stopniu trudności. Ich poszczególne odcinki klasyfikuje się w międzynarodowej skali trudności rzek górskich WW (z ang. white water – biała woda, która powstaje podczas spienienia wody napotykającej na przeszkody typu głazy, kamienie). Skala WW ma sześć stopni (l-Vi), które są tylko teoretycznym przybliżeniem trudności rzeki, gdyż często zależy ona od pogody i poziomu wody w danym czasie oraz pory roku. Początkujący rafterzy powinni zaczynać przygodę na rzekach o WW I i II (np. na Dunajcu), stopniowo podnosząc skalę trudności wybieranych rzek, aby ją zakończyć w wersji ekstremalnej. ..

Za prekursora współczesnego raftingu uważany jest John Fremont, porucznik armii amerykańskiej, który w 1842 r. wraz Horace’em Day – projektantem ich pontonu – badał niedostępne tereny Gór Skalistych. Jednak dopiero w latach 60 XX w., gdy powstały pierwsze firmy organizujące spływy pontonowe, stał się skomercjalizowaną rozrywką.

Nepal uważany jest za jedno z najlepszych miejsc do raftingu. Podobne warunki odnaleźć można także w Alpach i Nowej Zelandii. Za najtrudniejsze na świecie uchodzą spływy afrykańską rzeką Zambezi, amerykańską Colorado czy peruwiańskimi rzekami Urubaenaba i Apurimac.

Chętnie wybierane przez europejskich turystów miejsca to kanion rzeki Tary (Czarnogóra) oraz Cetina (Chorwacja) i rzeki w Szkocji, Norwegii i Turcji. W Polsce nie występują górskie rzeki, które osiągają najwyższy stopień trudności, a na piątym stopniu raczej rezygnuje się ze spływu pontonem lub tratwą na rzecz kajaków. W naszym kraju rafting uprawiany jest przede wszystkim na Dunajcu w przełomie pienińskim, w przełomie bardzkim na Nysie Kłodzkiej i na Popradzie.

Na Dunajcu rafting rozwija się od 2000 r., gdy Szkoła Kajakarstwa Górskiego i Rattingu RETENDO rozpoczęła organizację komercyjnych – spływów pontonowych. W owym czasie Polska jeszcze nie była w strefie Schengen, ani nawet w UE, co powodowało utrudnienia w organizacji spływów (konieczność zgłaszania Straży Granicznej imiennej listy uczestników z wyprzedzeniem 24-godzinnym). Dlatego początkowo były one dostępne dla grup zorganizowanych, lecz z biegiem czasu, gdy przybywało chętnych do uprawiania tej formy rekreacji oraz jej organizatorów, stała się dostępna także dla turystów indywidualnych. Nieskazitelna przyroda, bogata fauna i flora oraz swoista pienińska kultura góralska to atuty, jakim ulegają miłośnicy dobrej zabawy i poszukiwacze mocnych wrażeń, którzy od wczesnej wiosny do późnej jesieni pokonują na pontonach przełom pieniński, podobno najpiękniejszy w Europie, a dla wielu – nawet na świecie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *