Roślinność Pienin

Niezwykłe urozmaicenie rzeźby Pienin powoduje różnice w mikroklimacie poszczególnych zakątków, co z kolei wywiera wpływ na zróżnicowanie flory i fauny pienińskiej, w dodatku na licznych stanowiskach zachowanej tu w stanie niemal pierwotnym. Pod względem bogactwa wegetacji są Pieniny prawdziwym unikatem. Na niedużym obszarze stwierdzono tu istnienie z górą 1100 gatunków roślin naczyniowych, co stanowi blisko połowę ogółu notowanych z Polski. „Najpewniejszą ostoją roślinności starej tubylczej były i pozostały Pieniny, dla botanika i geobotanika przyszłości prześliczny zakątek badań” — pisał w r. 1911 M. Raciborski. Mamy więc w Pieninach relikty z epoki lodowej, doliczono się też aż 6 endemitów, tj. roślin nie występujących nigdzie indziej (dwóch gatunków i czterech odmian). Dia botanika prawdziwą osobliwością jest aromatycznie pachnąca chryzantema Zawadzkiego (Dendranthema zawadzkii), na skałach centralnej części Pienin występująca masowo, a poza Pieninami notowana dopiero w głębi Rosji. Wiele uroku mają w sobie pienińskie polany i głuche bukowo–jodłowe lasy, tak typowe dla regla dolnego. Przyrodników cieszą gaje cisowe, skupiające ok. 1000 tych rzadkich drzew, a także grupy reliktowych sosen na skałach. Ich poskręcane wichrami korony są ulubionym motywem fotografików pienińskich. Wobec niewielkiej wysokości względnej szczytów Pienin zastanawiająca jest duża liczba roślin górskich występujących w ich obrębie. Doliczono się ich tu przeszło 160 gatunków, w tym kilkunastu typowo wysokogórskich. Szczególnie korzystne warunki siedliskowe i mikroklimatyczne dla roślin górskich istnieją w Przełomie Pienińskim — na kilku jego ścianach ma np. jedyne w Karpatach Zachodnich stanowiska jałowiec sawina. „Najbardziej znamiennym rysem pienińskiej flory jest jej wielkie zróżnicowanie ekologiczne i geograficzne. Obok siebie, niekiedy na różnych ekspozycjach tej samej skały, rosną, gatunki o przeciwstawnych wymaganiach siedliskowych, zaliczane do różnych elementów geograficznych i ekologicznych: gatunki niżowe obok wysokogórskich, przedstawiciele elementu termofilnego obok roślin oligotermicznych. (Kazimierz Zarzycki, 1982).

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *